O nas

 

 

 

Misja Szkoły | Patronka ZSP1 | Historia Szkoły

 Misja Szkoły

Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych Nr 1 im. Marii Skłodowskiej-Curie w Kluczborku dąży
do tego, aby być szkołą bezpieczną i przyjazną uczniowi. Dobrze przygotować do egzaminu
maturalnego i egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe, podjęcia dalszej nauki
lub pracy oraz życia w zjednoczonej Europie.
Stara się tworzyć klimat zrozumienia i kreatywności, wspierać uczniów pracy nad sobą
w dążeniu do doskonałości oraz osiągania sukcesów.


Patronka ZSP1



 

 

 

Materiał multimedialny o Marii Skłodowskiej-Curie. (UWAGA! 18MB format wmv)

   Maria Skłodowska-Curie

Urodziła się 7 listopada 1867 w Warszawie, zmarła 4 lipca 1934 w Sancellemoz), światowej sławy uczona pochodzenia polskiego, większość życia spędziła we Francji, tam też rozwinęła swoją karierę naukową. Zajmowała się badaniami z zakresu fizyki i chemii. Do jej największych dokonań należą: opracowanie teorii promieniotwórczości, technik rozdzielania izotopów promieniotwórczych oraz odkrycie dwóch nowych pierwiastków: radu i polonu. Pod jej osobistym kierunkiem prowadzono też pierwsze w świecie badania nad leczeniem raka za pomocą promieniotwórczości. Była prekursorem nowej gałęzi chemii - radiochemii. Dwukrotnie wyróżniona Nagrodą Nobla za osiągnięcia naukowe. Po raz pierwszy w roku 1903 z fizyki wraz z mężem Piotrem Curie za badania nad odkrytym przez Antoine Henri Becquerela zjawiskiem promieniotwórczości, a drugi raz w roku 1911 z chemii za wydzielenie czystego radu. Do dziś pozostaje jedyną kobietą, która tę nagrodę otrzymała dwukrotnie.

   Dzieciństwo i młodość w Polsce

Maria urodziła się jako 5 dziecko w znanej rodzinie nauczycielskiej. Jej dziadek Józef Skłodowski był szanowanym lubelskim pedagogiem. Ojciec Władysław Skłodowski był nauczycielem matematyki, fizyki i dyrektorem kolejno dwóch warszawskich gimnazjów męskich, oraz prowadził w domu stancję dla chłopców. Matka zaś była dyrektorką prestiżowej, warszawskiej pensji dla dziewcząt z dobrych domów. Chorowała na gruźlicę i zmarła gdy Maria miała 12 lat. Ojciec był wolnomyślicielem, matka zaś głęboko wierzącą katoliczką. Gdy miała 10 lat Maria rozpoczęła naukę na pensji dla dziewcząt, którą wcześniej prowadziła jej matka, gdy była jeszcze zdrowa, a następnie kształciła się w gimnazjum dla dziewcząt, które ukończyła 12 czerwca 1883 r. Kolejny rok spędziła dość beztrosko na wsi u ziemiańskiej rodziny jej ojca, a następnie przy boku ojca w Warszawie, gdzie trudniła się okazjonalnym udzielaniem korepetycji. W tym czasie zawarła ze swoją starszą siostrą, Bronisławą umowę, że będzie ją wspierać finansowo w trakcie jest studiów medycznych w Paryżu, w zamian za podobne wsparcie za dwa lata. W związku z tym została guwernantką najpierw w prawniczej rodzinie z Krakowa, a następnie u ziemiańskiej rodziny Żórawskich, krewnych jej ojca, z którą to rodziną związała się na 2 lata. W trakcie pracy u rodziny Żórawskich zakochała się z wzajemnością w Kazimierzu Żórawskim, przyszłym wybitnym matematyku, jednak jego rodzice stanowczo odrzucili pomysł ślubu ich syna z ubogą krewną, a sam Kazimierz nie potrafił się im przeciwstawić, co skończyło się dla Marii utratą pracy. Maria znalazła pracę u rodziny Fuchsów w Sopocie, gdzie spędziła kolejny rok, stale wspierając finansowo siostrę Bronisławę. Na początku 1890 r. zgodnie z wcześniejszą umową, Bronisława, która kilka miesięcy wcześniej poślubiła Kazimierza Dłuskiego, zaprosiła ją do swojego paryskiego mieszkania, oferując wikt i opierunek. Marii nie było jednak stać na czesne, poza tym liczyła wciąż na ślub z Kazimierzem Żórawskim, z którym widywała się w Warszawie. Z obu względów wróciła do ojca, u którego przebywała do jesieni 1891 r. dorabiając sobie korepetycjami. Wreszcie, po ustawicznych naleganiach siostry i otrzymaniu listu od Kazimierza, w którym stanowczo z nią zerwał, zdecydowała się w październiku tego roku na wyjazd do Francji.

 


Studia na Sorbonie

W Paryżu, w 1891 Maria zdała jako pierwsza kobieta w historii egzaminy wstępne na wydział fizyki i chemii Sorbony. W dzień studiowała a wieczorami pracowała jako korepetytorka z trudem zarabiając na utrzymanie. W 1893 roku uzyskała licencjat z fizyki i zaczęła pracować jako laborantka w przemysłowym laboratorium zakładów Lippmana. W tym czasie dalej studiowała na Sorbonie uzyskując drugi licencjat z matematyki w 1894.



Rad i polon

Również w 1894 roku poznała swojego męża, Francuza Pierra Curie, który był w tym czasie doktorantem w laboratorium Becquerela. Po zrobieniu doktoratu przez Pierra, Maria poślubiła go w 1895. Pierre zarekomendował Marię Becquerelowi, który zaproponował jej podjęcie studiów doktoranckich pod jego opieką. Becquerel zaproponował jej pozornie mało atrakcyjny i pracochłonny temat zbadania dlaczego radioaktywność niektórych rodzajów rudy uranowej jest znacznie wyższa niż wynika to z udziału w niej czystego uranu. Maria, początkowo z pomocą młodego chemika robiącego licencjat - A. Debierne rozpoczęła żmudną pracę rozdzielania rudy uranowej na pojedyncze związki chemiczne i poszukiwanie związku powodującego jej wysoką radioaktywność. Do zespołu tego dołączył później Pierre. Badania te, po czterech latach doprowadziły do odkrycia najpierw polonu a następnie dużo bardziej radioaktywnego radu a także do wyjaśnienia prawdopodobnych przyczyn zjawiska radioaktywności jako efektu rozpadu jąder atomów. W 1903 roku Maria jako pierwsza kobieta w historii otrzymała tytuł doktora fizyki i w tym samym roku przyznano jej też nagrodę Nobla.

 

 

 

Laboratorium w Sorbonie

Po otrzymaniu nagrody Nobla Maria i Pierre stali się nagle bardzo sławni. Pierrowi władze Sorbony przyznały stanowisko profesora i zezwoliły na założenie własnego laboratorium, w którym Maria została kierownikiem badań. W tym też czasie urodziła swoje dwie córki Ewę i Irenę. 19 kwietnia 1906 roku Pierre zginął przejechany przez konny wóz ciężarowy. Maria straciła towarzysza życia i pracy. 13 maja tego samego roku Rada Wydziałowa postanowiła utrzymać katedrę, stworzoną dla Pierra Curie, i powierzyła ją Marii wraz z pełnią władzy nad laboratorium. Umożliwiło to wyjście Marii z cienia. Stała się w ten sposób pierwszą kobietą - profesorem Sorbony. Parę lat później, w 1911, tylko dwóch głosów zabrakło jej do tego, aby stała się jednym z czterdziestu członków Académie française. Według niektórych ocen zadziałały tu w znacznej mierze ataki prasy, w gwałtowny sposób przejawiającej nieufność wobec rzadkiego jeszcze wówczas zjawiska, jakim była kobieta-naukowiec, a także ksenofobiczną postawę wobec cudzoziemców.



Skandal z Paulem Langevin

Wkrótce po porażce w Akademii dotknęła Marię kolejna wrzawa. Głośnym echem odbił się w prasie bulwarowej we Francji i poza jej granicami romans Marii Curie z fizykiem francuskim Paulem Langevin, który trwał około roku, w 1910/11. Langevin był żonaty i porzucił swoją rodzinę. Maria Curie w oczach prasy, zwłaszcza brukowej, była osobą, rozbijającą rodzinę Langevin, w dodatku była od Paula o 4 lata starsza, a na domiar złego - była cudzoziemką. Jako że była zadeklarowaną ateistką i pochodziła z Polski, która dla większości Francuzów była utożsamiana z bliżej nieokreślonym terytorium pod berłem cara, gdzie znaczny procent ludności stanowili Żydzi, snuto przypuszczenia, że jest Żydówką (co w tamtych czasach było w ksenofobicznych kręgach Francji uważane za mocno podejrzane - nie ucichły bowiem jeszcze resentymenty, które kilkanaście lat wcześniej doprowadziły do sprawy Dreyfusa) pomimo, że w rzeczywistości pochodziła ze szlacheckiego polskiego rodu Dołęga-Skłodowski, a w dzieciństwie została ochrzczona w wierze katolickiej. Domniemania paryskich brukowców oparte były na tym, że Maria nosiła po babce drugie imię Salomea, które w Polsce było bardzo popularnym imieniem chrześcijańskim, zaś we Francji kojarzyło się z Salomé, używanym przez Żydówki. Gazety przez dłuższy czas epatowały się tym romansem, umieszczając sprawę na pierwszych stronach. Protesty Marii, o ile w ogóle były drukowane, zamieszczano drobnym drukiem, mimochodem, na ostatnich stronach. Michel Langevin, wnuk Paula, ożenił się wiele lat później z Hélene Joliot, wnuczką Marii Skłodowskiej-Curie. Oboje byli - podobnie jak ich rodzice i dziadkowie - naukowcami (w ich przypadku - fizykami nuklearnymi); Hélene Langevin-Joliot (ur. w 1927) jest obecnie emerytowanym dyrektorem badań w CNRS (Centre national de la recherche scientifique) w Paryżu.

 

 

 


Instytut Radowy

Dyplom Nagrody Nobla z 1911 r. Maria Skłodowska - Curie wśród największych uczonych początku XX wieku (m.in. Wien, Einstein, Maurice de Brogile - brat Louisa de Brogila, Nernst, Planck, Poincare, Rutherford). Pod koniec 1911, po niepowodzeniu w Académie française i po skandalu prasowym, dostała swoją drugą nagrodę Nobla, dzięki której przekonała rząd Francji do przeznaczenia środków na budowę niezależnego Instytutu Radowego, który został zbudowany w 1914 i w którym prowadzono badania z zakresu chemii, fizyki i medycyny. Instytut ten stał się "kuźnią" noblistów - wyszło z niego jeszcze czterech laureatów Nobla w tym córka Marii - Irene Joliot-Curie i jej zięć Fryderyk Joliot.



I wojna światowa

W czasie I wojny światowej Maria została szefem wojskowej komórki medycznej, która zajmowała się organizowaniem polowych stacji rentgenograficznych - które w sumie obsłużyły ponad 3 miliony przypadków urazów wśród francuskich żołnierzy.

 

 

Czasy powojenne

Po wojnie uczona nadal szefowała Instytutowi Radowemu w Paryżu i jednocześnie jeździła po świecie, gdzie pomagała poprzez swoją fundację zakładać medyczne instytuty leczenia chorób nowotworowych. W 1932 z pomocą prezydenta Mościckiego jeden z takich instytutów został założony w Warszawie. Jego pierwszym szefem została siostra Marii - Bronisława - ta sama, która kiedyś ściągnęła Marię do Paryża. Maria Skłodowska-Curie zmarła 4 lipca 1934 w klinice w Sallanches w Sabaudii na białaczkę spowodowaną najprawdopodobniej silnym napromieniowaniem. W roku 1995 Maria została pierwszą kobietą pochowaną pod kopułą paryskiego Panteonu w uznaniu jej zasług. Była odznaczona Legią Honorową.


Materiał o Marii Skłodowskiej-Curie pochodzi ze strony WIKIPEDII.

 

 

 

Historia


Dnia 01.09. 2002 powstaje ZSP1 na bazie ZSZ1, szkoły o bogatych pedagogicznych tradycjach. Już 1 XII 1945 r., a więc po kilku miesiącach od zakończenia wojny, w Kuratorium Okręgu Szkolnego Śląsko-Dąbrowskiego w Katowicach zrodziła się myśl zorganizowania w Kluczborku Państwowego Gimnazjum i Liceum Administracyjno-Handlowego, a rola organizatora przypadła wizytatorowi R. Wazowskiemu.

 

 

 

 

 

 

    Na pierwszego dyrektora szkoły powołany został mgr B. Wójcikiewicz absolwent krakowskiej Akademii Handlowej.

Z przyczyn natury obiektywnej szkoła przez pewien okres musiała funkcjonować w pomieszczeniach zastępczych. I tak pierwsze pomieszczenie otrzymała w budynku szkoły podstawowej nr 3 przy ulicy Wolności, gdzie już 6 XII 1945 r. ogłoszono pierwsze wpisy, a od 18 I 1945 r. rozpoczęto naukę w klasach I i II Gimnazjum Handlowego, zaś od 2 II 1946 r. w klasie III Gimnazjum Handlowego. Jednocześnie rozpoczęto naukę w Gimnazjum i Liceum Administracyjno-Handlowym w godzinach popołudniowych dla uczniów pracujących. Następnym tymczasowym locum były pomieszczenia; internatu szkolnego przy ulicy Jagiellońskiej 1 oraz budynek przy ulicy Byczyńskiej 9, w którym funkcjonowała jednocześnie Powiatowa Komenda Milicji Obywatelskiej, dokąd 17 III 1946 r. szkoła została przeniesiona. Władze miejskie przydzieliły w tym budynku dla szkoły 10 pomieszczeń na pierwszym piętrze budynku, które wymagały remontu i przystosowania do warunków pracy szkolnej. Pierwszy sprzęt szkolny w ilości 3 tablic, 20 stołów, 20 krzeseł i 3 stołów nauczycielskich wypożyczono z Zarządu Miejskiego. W ciągu roku szkolnego uzupełniono w drodze zakupu dalszy brakujący sprzęt.

 

         

 

Dopiero od nowego roku szkolnego 1946/47 szkoła przeniosła się do budynku przy ulicy Opolskiej, później Marii Skłodowskiej-Curie, w którym funkcjonuje do dnia dzisiejszego. Z budynku tego wyprowadziło się Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki, przenosząc się do budynku przy ulicy Mickiewicza, skąd wyprowadziła się sowiecka komendantura miasta.

 

 

Pierwsze grono nauczycielskie, wg stanu na luty 1946,składało się z dyrektora i 5 nauczycieli. Dyrektor mgr Bolesław Wójcikiewicz uczył księgowości i stenografii, mgr J.K. Joachim uczyła języka polskiego, historii i geografii, mgr E. Inglot organizacji i techniki handlu, H. Burzańska arytmetyki i matematyki, R. Ladra języka angielskiego, J. Siwak arytmetyki handlowej. Do końca roku szkolnego zatrudnione zostały dalsze siły nauczycielskie; ksiądz S. Matyjasik, chodzący jeszcze w mundurze kapelana wojskowego, uczył religii rzymsko-katolickiej, inż. S. Depowski geografii gospodarczej i przyrody, mgr M. Bitner geografii gospodarczej, mgr K. Leśniak techniki reklamy, mgr S. Szyndler arytmetyki handlowej, R. Marcińczak wychowania fizycznego. Wspomnieć by należało również o pierwszych pracownikach sekretariatu szkoły pani T. Cheńskiej-Jakubczyk i J. Misztak-Gutkowskiej i pierwszych woźnych szkoły A. Góralewiczu i A. Lewickim, z którymi uczniów łączy zwykle wiele wspomnień.

 

 

  Pierwsza matura w szkole odbyła się w dniach 25-28 marca 1947r. Przystąpiło do niej 11 uczniów Liceum Administracyjno- Handlowego. Państwowa Komisja Egzaminacyjna powołana została przez Kuratorium Okręgu Śląsko-Dąbrowskiego w Katowicach, pod przewodnictwem wizytatora Pęksińskiego. Egzamin maturalny zdali wszyscy. A oto nazwiska pierwszych absolwentów szkoły: Biegańska Halina, Bodnar Jerzy, Drabikówna Kazimiera, Jakubczyk Antoni, Jurków Zygmunt, Jaroszówna Janina, Kozik Bogdan, Rakowski Stanisław, Rossówna Irena, Szczepańczyk Adam, Zuckertówna Maria.

 

 

Odnotować należałoby również, że w tym samym roku szkolnym odbyła się druga kolejna matura pod koniec maja i na początku czerwca, zdawali ją uczniowie przedpołudniowej II klasy Liceum Administracyjno-Handlowego w liczbie 14 osób. Maturę zdali wszyscy. Wzorem lat przedwojennych szkoła kontynuowała tradycje wychowania społecznego, patriotycznego i religijnego. Jak zanotowała kronika szkolna w październiku 1946 r. odbyła się pierwsza publiczna zabawa w auli szkoły, z której dochód przeznaczony został na zakup książek dla biblioteki szkolnej. W dniu 6 grudnia 1946 r. zorganizowano również uroczystość Świętego Mikołaja z okolicznościową imprezą. Urządzano zwykle akademie ku czci rocznic powstania listopadowego, styczniowego i zwycięstwa pod Racławicami. W dniu 27 I 1947 r. samorząd uczniowski zorganizował uroczystość z okazji drugiej rocznicy odzyskania Śląska i pierwszej rocznicy powstania szkoły. Teatrzyk szkolny wystawił "Balladynę" i jasełka Lucjana Rydla. Młodzież brała udział w rekolekcjach, przed lekcjami i po lekcjach odmawiano modlitwę szkolną.

 

 

 

W dniach 2-4 maja 1947 r. odbyła się pierwsza wycieczka młodzieży na Międzynarodowe Targi w Poznaniu. Odbywały się inne okolicznościowe imprezy jak np. 16 I 1947 r. uroczystość ku czci wielkiego poety polskiego Kazimierza Brodzińskiego, a w dniu 20 VI 1948 r. chór szkolny wystąpił z szerokim repertuarem narodowych i ludowych pieśni w uroczystym obchodzie Święta Pieśni.

 

 

 

 

W dniu 1 maja 1948 r. młodzież wzięła udział w obchodach Święta Pracy. Powstaje pierwsza komórka Polskiej Partii Robotniczej (PPR) oraz następuje likwidacja poszczególnych organizacji młodzieżowych, w miejsce, których powstaje Związek Młodzieży Polskiej (ZMP), do którego przynależność była obowiązkowa. W listopadzie 1948 r. odbywają się zebrania szkolnego zarządu ZMP, na których uchwalona zostaje rezolucja wzywająca do czynu kongresowego. W ramach organizacji ?Służba Polsce młodzież szkoły bierze udział w społecznym czynie odgruzowywania miasta, oczyszczania stawu przy ulicy Kościuszki i zasypywania stawu za kościołem. W tym czasie powstaje na terenie szkoły Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (TPPR). ZMP rozpoczyna akcję czynów pierwszomajowych, między innymi młodzież szkoły wystawia sztukę Korzeniowskiego "Karpaccy górale", wyjeżdżają z nią do Wołczyna i Namysłowa.

 

 

 

 

  W tych latach wprowadzone zostały obowiązkowe nakazy pracy dla młodzieży kończącej szkołę, często do odległych miejscowości od domu rodzinnego. Zlikwidowano dawny system oparty na Gimnazjach i Liceach, a wprowadzono Technika jako pełne szkoły średnie i Zasadnicze Szkoły Zawodowe o zmienionych programach. I tak np. w Zasadniczych Szkołach Zawodowych zlikwidowano naukę historii. Nauka w Technikach trwała trzy lata, później cztery a nawet pięć lat. Szkoła dokonała wówczas naboru do trzech klas trzyletniego Technikum Finansowego. Szkolnictwo zawodowe zostało wyodrębnione z Ministerstwa Oświaty, podporządkowane Centralnemu Urzędowi Szkolenia Zawodowego (CUSZ), a na szczeblu wojewódzkim Dyrekcji Okręgowej Szkolenia Zawodowego (DOSZ). Szkołę podporządkowano pod DOSZ w Opolu. W okresie tym znalazła się w szkole ostatnia klasa Liceum Spółdzielczego przeniesiona tu z Prudnika na skutek likwidacji tego typu szkolnictwa.

 

 

 1963-1971- w tym okresie została wprowadzona nauka w szkole na dwie zmiany, a ilość uczniów szkoły osiągnęła liczbę 2000 osób, zorganizowanych w 45 klasach. Następuje również rozszerzanie specjalizacji szkoły, bowiem w jej ramach funkcjonują: Technikum Handlowe, Technikum Gastronomiczne, Technikum Ekonomiczne, Technikum Gospodarcze, Technikum Administracyjne, Liceum Zawodowe, jako pełna szkoła średnia oraz Zasadnicza Szkoła Handlowa i Zasadnicza Szkoła Gastronomiczna. Zostaje powołany również pierwszy wydział zaoczny Technikum Ekonomicznego a w następnych latach Technikum Handlowego, Technikum Administracyjnego, Technikum Gastronomicznego i Technikum Odzieżowego. Kierownikiem tych wydziałów mianowano mgr H. Wilka. Na ten okres przypada przeniesienie gastronomicznych warsztatów szkolnych do Fabryki Maszyn (FAMAK) i zorganizowanie dla pracowników fabryki stołówki i bufetu.

          W związku z podniesieniem szkoły na wyższy poziom organizacyjny - szkoła otrzymała nową zbiorczą nazwę Zespół Szkół Zawodowych Nr 1 w Kluczborku im. Marii Curie-Skłodowskiej. Wiązało się to również z 25-leciem powstania szkoły, ufundowaniem sztandaru szkoły i tablicy pamiątkowej, usytuowanej wewnątrz budynku.

 

 

 

 

  Po objęciu przez dyrektora szkoły L. Sułka funkcji starosty powiatowego kierownictwo szkoły obejmuje dyrektor mgr A. Jakubczyk, absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. We wrześniu 1939 r. jako żołnierz Wołyńskiej Brygady Kawalerii brał udział w bitwie pod Mokrą koło Kłobucka. Dalszy rozwój szkoły zdąża w kierunku rozszerzenia różnych form specjalizacji ekonomicznej, jak: ekonomika poczty, ekonomika i organizacja przedsiębiorstw, finanse i rachunkowość. Na szczególną uwagę zasługuje prowadzona pod kierownictwem Z. Nowosiadło spółdzielczość szkolna, w ramach której funkcjonowała kawiarenka i sklepik szkolny, zdobywając wielokrotnie pierwsze miejsca w konkursach wojewódzkich.

 

 

 

 Rozpowszechnioną formą wakacyjnego wypoczynku młodzieży były obozy wędrowne, rajdy piesze i rowerowe. Tradycyjnie młodzież uczestniczyła w centralnych rajdach "Szlakami Zdobywców Wału Pomorskiego", "Szlakiem Orlich Gniazd", "Szlakiem M. Kopernika". Opiekunem szkolnego koła PTTK był K Szyszka, który przygotowywał również młodzież do Ogólnopolskiego Młodzieżowego Turnieju Turystyczno-Krajoznawczego. W 1973 r. uczniowie: E. Jakubczyk, D. Popławska, i W. Tymrakiewicz zajęli I miejsce w województwie i VII w Polsce, a w następnym roku VI miejsce w kraju. W 1975 r. szkołę reprezentowali: H. Kobiałko, D. Tandejko i M. Szyszka zwyciężając w województwie i zdobywając IX miejsce w Polsce.


          Kolejnym dyrektorem szkoły w 1975 r. został mgr E. Wyjadłowski, absolwent Wydziału Fizyki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu. Na ten okres przypadają dalsze zmiany organizacyjne szkoły, jak np. powrót do Liceów Zawodowych i Liceów Ekonomicznych, ale już czteroletnich, stanowiących pełny cykl szkoły średniej oraz powołanie Policealnej Szkoły Zawodowej na podbudowie Liceum Ogólnokształcącego. Najważniejszym zadaniem szkoły była budowa nowych warsztatów szkolnych, przy Placu Niepodległości oraz rozwój usług gastronomicznych dla mieszkańców miasta, a liczba stołowników osiąga cyfrę 600 osób.

 

 

 

 Na szczególne wyróżnienie zasługuje w tym czasie Szkolny Klub Sportowy "Ekonomik". Zespół siatkarek zdobywał przez kilka kolejnych lat od 1979 r. mistrzostwo w województwie. Sekcja lekkiej atletyki może się poszczycić osiągnięciami uczennicy Teresy Hankiewicz, która na Mistrzostwach Polski w biegu na 100 m zdobyła I miejsce, kwalifikując się na Mistrzostwa Europy, gdzie zajęła I miejsce. Rekord Polski w rzucie oszczepem oraz V miejsce w Mistrzostwach Europy w Mediolanie to osiągnięcia uczennicy Felicji Kinder. W 1979 r. w Spartakiadzie Wojewódzkiej Młodzieży drużyna szkolna zajęła I miejsce. W zawodach tych brała udział uczennica Elżbieta Zalecińska, późniejsza mistrzyni Polski i reprezentantka naszego kraju na Mistrzostwach Europy. W indywidualnych Biegach Przełajowych mistrzostwo zdobyła uczennica Małgorzata Rogazińska, kwalifikując się na Mistrzostwa Polski.

          Po odejściu w 1990r. mgr. E. Wyjadłowskiego na emeryturę- stanowisko dyrektora szkoły objął w drodze konkursu mgr E. Patelski, jeden z zastępców dyrektora, absolwent Wydziału Fizyki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu. Kierował on szkołą w latach 1990-1994. Zastępcami dyrektora w tych latach byli: mgr H. Wilk, mgr W.  Koszałkowski i mgr D. Jurkiewicz, wybrana przez Radę Pedagogiczną szkoły, absolwentka Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego.

 

 

Autorka zdjęć szkoły: Patrycja Schiller

 

  Według "Zarys historii Szkoły Ekonomicznej w Kluczborku" S. Rakowskiego, Kluczbork 1996.

 

 

Od 1998 roku po wygranym konkursie dyrektorem szkoły był mgr W. Wolarczyk, a jego zastępcami mgr D. Jurkiewicz, mgr M. Niegowska i mgr K. Komarnicki.


          Szkoła należy do jednej z większych na Opolszczyźnie i liczy zwykle ponad 1000 uczniów zorganizowanych w 49 klasach, których uczy 62 nauczycieli.  W roku 2002 mgr W. Wolarczyk zgodnie z wymogami reformy szkolnictwa przekształcił  Zespół Szkół Zawodowych Nr 1 w Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych Nr 1. Był także pierwszym dyrektorem Zespołu. Jego zastępcy to mgr Krzysztof Komarnicki- nauczyciel przysposobienia obronnego i mgr Grażyna Tetelmajer- nauczycielka matematyki